من ازريشه ي گياهان گوشتخوار مي ايم

ومغز من هنوز

لبريز از صداي وحشت پروانه ايست كه اورا

در دفتري به سنجاقي

مصلوب كرده بودند

وقتي  كه چشمهاي كودكانه ي عشق مرا

بادستمال تيره ي قانون مي بستند

واز شقيقه هاي مضطرب آرزوي من

فواره هاي خون به بيرون مي پاشيد

وقتي كه ديگر  هيچ چيز نبود

هيچ چيز

بجز تيك تاك ساعت ديواريم

دريافتم  بايد

بايد

ديوانه وار دوست بدارم

                                                           فروغ فرخزاد

ديگر حالم از همه چيزو همه كس به هم ميخوره.از تو وحتي خودم

احساس ميكنم كه لذت بخش ترين لحظه ها لحظه ايست كه خونه داغ تورابه شيشه كرده وسر

ميكشم. ولذت ميبرم از اينكه لبانم را خون تو سرخ ميكند و شهوت انسانيم حيوانيست.نمي

خواستم انسان باشم تا به حكم منطش بگويند: :دوزخش بسپاريد وجنتش ندهيد حيواني  ساختم

از خويش  ادم خوار  تا ان خداي بزرگ رحيم  كريم  ابي سفيد زلال به حكم ديوانگي و بي

خرديم در خود رهايم سازد. چون روحي سرگردان  وبگويد:

رهايش  كنيد اين را كه به اندكي جنگ  وخون وتكه تكه تكه شدن تن نحيف بچه هابه روي

مين به زير تانك بسنده ميكند . وفرشتگان به يقين به قناعت ارزو هاي من ميخندند

ميبيني خدا چقدر بزرگ است

خسته اززهد خدايي نيمه شب در بستر ابليس

درسراشيب خطايي تازه ميجستم پناهي را

ميگزيدم در بهاي تاج زرين خداوندي

لذت تاريك ودرد الود اغوش گناهي را

گر خدا بودم  خدايا لحظه ا ي ازخويش

مي گسستم  مي گسستم دورميرفتم

روي ويران جاده هاي  اين جهان پير

بي ردا و بي  عصاي نور ميرفتم

وحشت از من سايه دردلها نمي افكند

عاصيان را وعده دوزخ  نمي دادم

يا ره باغ ارم  كوتا ه  ميكردم

يا دراين دنيا بهشتي تازه  مي زادم

مينشستم خيره در چشمان تا ريكي

شب فرو  ميريزد از روزن به بالينم

اه حتي در پس ديوار هاي عرش

هيچ  جز ظلمت  نمي بينم نمي بينم

اي خدا اي خنده مر موز مرگ الود

با تو بيگانست درو ناله هاي من

من ترا كافر ترا  منكر ترا عاصي

كوري چشم تو اي شيطان  خداي من

فروغ فرخزاد

************************************************

اناهيد

هرگونه كه انسان بينديشد و به هر چيزی كه متمايل باشد، همان‌گونه نيز خدايش است: هر قدر كه انسان ارزش داشته باشد، به همان اندازه و نه بيشتر خدايش ارزش دارد. آگاهی از خدا، چونان خودآگاهی انسان و شناخت خدا، چونان خودشناسی انسان است.می توانی از طريق خدا، انسان‌ها را و از طريق انسان‌ها، خدايشان را باز بشناسی؛ هر دو يكسان هستند، آنچه به‌منزله‌ی خدا است ، همان روح و عقل و جان انسان است و هر چه روح و عقل و جان و دل انسان باشد، همان نيز خدايش است: خدا مكاشفه‌ی درونی و بارزترين شكل خوديّت انسان است

آنچه در دين‌های پيشينی هم‌چون امری عينی، معتبر بوده حال ديگر بصورت امری ذهنی ، يعنی به صورت خدای ستايش شده ، و به صورت امری انسانی شده بازشناخته ميشوددين ازلی همان پرستش بت‌های پيشينی است. انسان فقط ذات خود را ستايش كرده است: انسان به خود موضوعيت بخشيده است

ذات خدايی چيزی نيست جز همان ذات انسانی ، و بهتر گفته باشيم: ذات انسان است كه پالوده و رها شده از بندهای فردی است. اين انسان عينيت يافته و ستايش شده

. كار معتبر نزد بی‌دين‌ها نفی دين‌گرايی است. اما اين كار برای نفی محموله‌ها نيست با اين‌حال چيزی كه هيچ تعينی به هم‌راه ندارد، بر من تاثيری نمی‌تواند داشته باشد. و آن‌چه هيچ تاثيری ندارد، هيچ‌گونه تعیّنی نيز نه‌خواهد داشت. اگر تمام تعيّن‌ها نفی شود، مثل اين‌است كه ذات‌ها نفی می‌شوند. ذات بی‌تعيّن همانا ذات عينيت نيافته است و ذات عينيت نيافته همان پوچی ذات است. جايی كه انسان از تعيّن‌های خدا دور شود در آن‌جا نيز خدا، براي‌اش ذاتی منفی و پوچ است   در كل كسي كه خدا ييت را نفي ميكند  وجود خود را نيز منكر شده  هيچ انسان  بي ديني وجود ندارد  بي ديني عين دينيت است  وهر ديني خدايي همراه دارد

لودويگ فويرباخ

*****************************************************

نه نه به كفر من نترس   نترس

كافر نمي شوم هرگز

زيرا به نميدانم هاي خود ايمان دارم

حسين پناهي

چشمهايم كو........

ديدم كه بوسيدش. ديدم كه دست انداخت دور گردنش. حمیده هم او را بوسيد. با شرم و حيا. اما مگر فرقی هم می‌كند؟ با شرم يا بدون شرم. من را هم آن اول‌ها همين‌طور می‌بوسيد و سرش را هميشه همين‌طور پايين می‌انداخت، با همين گونه‌های گل‌گون. حالا هم همان‌طور بود. معلوم بود اولشان است. اولِ اولشان شايد نه. اما فكر نمي‌كنم بيش‌تر از يكي دوبار با هم بوده‌باشند. و تازه معلوم بود كه از همين بوسه و شايد يكی دوتای ديگر، آن‌ورتر نرفته‌اند. اما آخر مگر فرقي هم مي‌كند؟ حمیده‌ی من، زن من، داشت آن پسرعموی الاغش را می‌بوسيد. نمی‌توانم بگويم چطور بوسيدش، رويم نمی‌شود. اما... اما مطمئنم با علاقه بوسيدش، با... با عشق. با عشق بوسيدش. و آن الاغ هم كه هميشه‌ی خدا مثلِ نوكرِ بي‌جيره و مواجب زيرِ دستم مي‌آمد و مي‌رفت و مدام به گوشم مي‌خواند كه نمی‌گذارد حمیده دردِ بي‌برادري بچشد و تا آن‌وقت انصافا هم مثلِ برادرش بود، بله... آن الاغ هم بوسيدش. دست انداخت گردنش و روسری‌اش را از پشت كشيد، سُرداد و بعد موهايش را هم بوسيد. حمیده هم با سرِ انداخته و گونه‌ی گل‌گون همان‌طور ايستاده بود. او هم بوسيده بودش. بعد عقب‌عقب رفت و گفت: نه... بسه! بسه! اما آن الاغ مي‌خواست دنبالش برود و حتا يك قدم يا نصفه‌قدمي هم رفت دنبالش، كه من، منِ احمق، پريدم تو. باید صبر می كردم وبقيه‌ی ماجرا را می‌دیدم. نمی‌ديدندم. در را يادشان رفته‌بود ببندند. حتما آن الاغ در را زده‌بوده و بعد كه حمیده در را باز كرده و آن الاغ تو آمده، از فرط عجله و هول يادشان رفته بوده در را ببندند. از كی با هم بوده‌اند؟ نمی‌دانم. همسايه‌ها شك نكرده‌اند. آخر هيچ‌كس شك نمي‌كرد. حتا بيشتر همسایه‌ها فكر مي‌كردند كه آن الاغ واقعا برادرِ حمیده است. اشتباه كردم كه رفتم تو. بايد مي‌ماندم و باقی ماجرا را مي‌ديدم. اما نتوانستم. به خدا نتوانستم. گفتم جلوی كار را از هر جا بگيرم و هر چه زودتر باشد، بهتر است. آخر حمیده عشق ابديِ من بود. گفتم اشتباهي كرده، يك لحظه خر شده ، شيطان وسوسه‌اش كرده. گفتم زود بروم تو شرمنده‌اش كنم. گفتم من را ببيند از شرم آب مي‌شود. اصلا شايد برود خودش را هم بکشد. به آن الاغ كاري نداشتم. تنها مي‌خواستم با اردنگي بيرونش بيندازم، برود خراب‌شده‌ی بابای الاغ‌تر از خودش. اما همين‌جوري هم، يك‌راست، نپريدم تو. سرفه كردم. گفتم بگذار حمیده را بيشتر از اين شرمنده نكنم تا بعدها دستِ كم بتواند تو رويم نگاه كند. سرفه كردم. شايد بيش‌تر از يك بار. نمی‌دانم، يادم نيست. پريدم تو و حمیده فورا من را ديد و همان‌جا که بود، ميخكوب شد. آن الاغ هم فوا به عقب برگشت . فكر كردم همين حالاست كه فرار كند و از در يا ديوارِ حياط بپرد بيرون. اما او............

ادامه دارد

آنگاه
خورشید سرد شد

دیگر کسی به عشق نیندیشد
دیگر کسی به فتح نیندیشید
و هیچ کس
دیگر به هیچ چیز نیندیشید

زنهای باردار
نوزادهای بی سر زاییدند

نان نیروی شگفت رسالت را
مغلوب کرده بود
پبغمبران گرسنه و مفلوک
از وعده گاههای الهی گریختند

و بر فراز سر دلقکان پست
و چهره وقیح فواحش
یک هاله مقدس نورانی
مانند چتر مشتعلی می سوخت

مردان گلوی یکدیگر را
با کارد میدریدند
و در میان بستری از خون
با دختران نا بالغ
همخوابه میشدند
آنها غریق وحشت خود بودند
و حس ترسناک گنهکاری
ارواح کور و کودنشان را
مفلوج کرده بود

فروغ فرخزاد

مشرق زمين شما تاج  افتخارش را از جمجمه ي زنان ميسازد

اشفتگي نامه ام رابر من ببخشاييد سرورم

مشرق زمين شما مردان را به پيامبري بر ميگزيند

وزنان را زنده زنده برگورميكند

مرد شرقي شعور  زن را نمي فهمد

زنان را در بستر هم خوابگي ميابد

مرا ببخشاييد اگر به قلمرو مردان تجاوز كردم

چرا كه ادبيات بزرگ سهم مردان است

عشق سهم مردان است وشهوت نيز

به من بگوييد ضعيفه ي ابله ديوانه

آشفته نخواهم شد

چرا كه در ادبيات مردان هر زني كه از اندوه سخن گويد:

ابله است

ومن زني بس ابله ام

باور كن گناه كار نبوده ام تنها ندانسته سيراب شدم از اغوشي كه  هم اغوش نداشت